Waarin religie voor mij verschilt van spiritualiteit

Met mijn jongste zoon praat ik veel over religie. Hij is sinds een tijd heel gelovig en gaat naar een katholieke kerk. Ik ben dankbaar dat mijn zoon zo bezig is met de vraag hoe hij op een goede manier kan leven. En ik ben trots op hem dat hij durft te kiezen en uit te komen voor zijn geloof. We vinden elkaar in veel visies. En toch zijn er dingen waarnaar wij verschillend kijken.

Waar spiritualiteit en religie elkaar raken

Net als mijn zoon geloof ik dat we meer zijn dan ons fysieke lichaam. Dat we een ziel hebben die onsterfelijk is en verbonden met het goddelijke., of de oerbron. Het verschil is dat mijn zoon God buiten zich plaatst, terwijl in mijn visie alles één is. Alles is gecreëerd vanuit dezelfde (goddelijke) energie. We zijn allemaal goddelijk, in een menselijk lichaam.

Religie zoals ik het heb ervaren

Ik ben katholiek opgevoed. Ik geloofde al van jongs af aan dat er meer was tussen hemel en aarde. Ik voelde dat alles wat ik deed gezien werd. Niet alleen van mijn ouders, maar ook vanuit de kerk leerde ik wat goed en fout was. Als klein meisje was ik al erg onzeker over mezelf, had ik het gevoel dat ik niet goed genoeg was zoals ik was. Mijn geloof in god versterkte dat. God als vaderfiguur die weliswaar vol liefde was, maar aan wie je ook verantwoording moest afleggen na je dood. Mijn geloof gaf richting, maar het legde ook druk.

De kracht van religie

Toch vond ik de kerk een fijne plek om te zijn. Het gaf me een goed gevoel om één keer in de week stil te staan bij mezelf, bij wat er speelde in mij. Meezingen deed ik ook graag. Het gaf een saamhorigheidsgevoel, en door te zingen kon ik emoties uiten, ontroerd raken zelfs. Mijn zoon heeft precies dezelfde ervaring. Hij voelt zich ook helemaal welkom en opgenomen in de kerkgemeenschap. Steeds meer jongeren keren zich tot een religie. Ik denk dat ze op zoek zijn naar verbinding, diepgang en houvast..

Wat ik moeilijk vind aan religie

Soms ga ik met mijn zoon mee naar de kerk. We steken soms samen een kaarsje op voor mijn overleden vader. Het ontroert me om dit met hem te delen. Maar in de kerk merk ik ook waar religie bij mij schuurt. Waar ik bijvoorbeeld grote moeite mee heb, is met het opzeggen van de schuldbelijdenis. De kerk doet ons geloven dat we zondaars zijn, en dat we ons schuldig moeten voelen. ‘Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen’, zei Jezus. Oftewel: niemand is perfect, dus oordeel niet over een ander. Maar zijn we dan allemaal niet goed genoeg?

De menselijke ervaring: licht én donker

In mijn visie is donker en licht onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zonder duisternis is er geen licht. En elk mens heeft schaduwkanten. Het is onderdeel van het mens-zijn. Je schaduw aankijken is iets anders dan jezelf schuldig voelen. Ik denk dat ons gedrag altijd een oorzaak heeft, en een functie. We zijn spiegels voor elkaar. Zelfs de meest afschuwelijke mensen op deze wereld laten ons zien welke keuzes wij wél en niet willen maken. Dat is bewustzijn. Lees ook de blog waarin ik tips geef voor het omgaan met de ellende in de wereld.

Het inzicht dat mijn leven veranderde

De kernboodschap van het katholieke geloof, beaamt ook mijn zoon, is om goed te doen voor anderen. Dat lijkt heel mooi, maar daar zit voor mij ook een zorg, namelijk het gevaar dat je jezelf gaat wegcijferen. Ik denk het de bedoeling is van je leven om jezélf te leren kennen. Om vanuit jouw essentie bij te dragen aan het geheel. Alleen vanuit liefde en compassie voor jezelf kun je ook compassie hebben voor een ander. En kunnen mensen van jou houden om wie je bent, onvoorwaardelijk.

Ben ik anti-religie?

Nee, ik ben niet tégen religie. De kern van alle religies is immers om goed te doen. Een ander behandelen zoals je zelf behandeld wilt worden, oog hebben voor de minder bedeelden en vooral: leven vanuit liefde. Maar wat ik zo jammer vind, is dat mensen iets zoeken in religie dat ze nooit zullen bereiken, namelijk zonder zonden zijn. Religie geeft een schijnveiligheid. Als je het gevoel hebt dat je beloond of gestraft kunt worden, kun je nooit echt veilig zijn in jezelf. Dit maakt ook dat mensen over hun eigen grenzen gaan, waarover ik ook een blog schreef. Ik geloof dat Jezus met ‘verlossing’ niet het vrij zijn van zonden bedoelde, maar het vrij zijn van angst, begeerte en onwetendheid. Door je bewust te zijn van je innerlijke kracht, een vonkje van de goddelijke bron.

Jezus als voorbeeld

Ik denk dat Jezus vanuit een veel hoger bewustzijn op aarde is gereïncarneerd om ons verder te helpen. Maar dat zijn boodschappen verkeerd zijn geïnterpreteerd of zelfs misbruikt, om mensen onder controle te houden. Religie is een construct van mensen, van mannen welteverstaan. Elke religie heeft weer andere regels waar je je aan zou moeten houden om in het koninkrijk van God (of Allah, of Jahweh) te komen. Maar wat Jezus zei was: 'Het koninkrijk van god is in jou.' Oftewel: de rust, de liefde, de waarheid die je zoekt, zit in al jezelf. De weg naar God is daarmee een proces van ontwaken, herinneren wie je werkelijk bent en loslaten wat je gebonden houdt. Maria Magdalena was de apostel die dit op die manier heeft begrepen van Jezus. Maar haar evangelie is niet in de Bijbel terecht gekomen.

Mijn essentie

Voor mij ligt de kern van het verschil tussen spiritualiteit en religie in de vrijheid om naar binnen te keren en je eigen waarheid te leven. Geen aanbidding, geen hiërarchie, geen schuld en geen angst. Ik schaar mij bij de gnostici, die Jezus zien als leraar van innerlijke wijsheid. Door te luisteren naar je innerlijke waarheid en vrij te zijn om daarnaar te leven, bevrijdt je je goddelijke vonk. Zelfliefde is de weg naar liefde, collectieve liefde, maar het vergt wel moed.

Ben je geïnspireerd geraakt door mijn visie en zou je daarmee aan de slag willen in jouw leven? Ik coach mensen 1 op 1 om hun leven leuker en makkelijker te maken, door te luisteren naar hun innerlijke stem. 

Wil je me beter leren kennen? Schrijf je dan gratis in voor mijn VONKJES.